۱۰ قطعه راک کلاسیک عالی که کمتر شنیده شده‌اند

ژانر راک کلاسیک، با وجود گذشت سال‌ها، همچنان محبوبیت خود را حفظ کرده است. این سبک نه تنها راه را برای جریان‌های راک بعدی هموار کرد، بلکه آثار هیجان‌انگیز و بی‌بدیلی را نیز خلق کرده است. بسیاری از بهترین آهنگ‌های این ژانر، حتی امروز هم به اندازه دوران اوجشان (و شاید بیشتر) مورد توجه قرار دارند. گروه‌هایی مانند رولینگ استونز، ای‌سی-دی‌سی و کوئین هنوز در صدر لیست‌های پخش قرار دارند و نوازندگان این سبک نیز همچنان افسانه‌ای و خاص محسوب می‌شوند.

اما در کنار هر آهنگ مشهوری مانند «Let It Be» (۱۹۷۰) یا «All Along the Watchtower» (۱۹۶۷)، ده‌ها قطعه دیگر وجود دارند که نادیده گرفته شده‌اند و آن‌طور که باید شنیده نشده‌اند. بسیاری از این آهنگ‌ها زیر سایه تک‌آهنگ‌های معروف‌تر آلبوم‌هایشان پنهان مانده‌اند، یا شاید در زمان خود محبوب بودند اما به مرور زمان به فراموشی سپرده شدند.

آهنگ‌های زیر نه تنها شایسته قرار گرفتن در میان برترین‌های راک هستند، بلکه باید دوباره کشف و شناخته شوند.

۱۰. Looking at You

گروه پروتو-پانک MC5، به شکل عجیبی در تاریخ راک نادیده گرفته شده است. آن‌ها نه تنها زمینه را برای جنبش‌های پانک راک دهه‌های ۷۰ و ۸۰ فراهم کردند، بلکه ترکیبی انقلابی از ژانرهای مختلف را در آثارشان به هم آمیختند. فراتر از هارد راک و سایکدلیک راک که موسیقی آن نسل بود، این گروه به سراغ ژانرهایی مانند جاز و R&B نیز رفتند. نتیجه این ترکیب، مجموعه‌ای از آثار متنوع است که بارها بازخوانی شده‌اند، اما بی‌رقیب باقی مانده‌اند.

«Looking at You» نمونه‌ای عالی از همین توانایی MC5 است. وکال «تودماغی» و «لو-فای» آهنگ، یادآور «گاراژ راک» است، در حالی که ریف‌های گیتار و سولوی طولانی‌اش، به عناصر سایکدلیک و بی‌خیال «بیچ راک» تنه می‌زند. هیچ آهنگی به خوبی این قطعه، گذار از پاپ-راک دهه ۶۰ به هارد راک دهه ۷۰ را به تصویر نمی‌کشد و هیچ قطعه‌ای تا این حد نمی‌تواند طرفداران هر دو سبک را همزمان راضی کند.

۹. Never Going Back Again

آلبوم Rumours از گروه فلیتوود مک، نه تنها به خاطر محتوای تکرارنشدنی‌اش، بلکه به دلیل ماجراهای پشت صحنه خلقش، به یک اثر نمادین تبدیل شده است. آهنگ‌هایی مانند «Go Your Own Way» و «Rhiannon» به خاطر درام‌های عاشقانه‌ای که پشتشان بود، همیشه در مرکز توجه بوده‌اند. با این حال، تنها طرفداران دوآتشه فلیتوود مک به نبوغ آهنگ استادانه و غم‌انگیز «Never Going Back Again» پی می‌برند.

این آهنگ که توسط لیندزی باکینگهام نوشته شده، با کُرُس گیرا و اشعاری مینیمال، داستان مردی را می‌گوید که دیگر نمی‌خواهد به رابطه پر فراز و نشیبش برگردد. هر کمبودی در پیچیدگی اشعار، با پیچیدگی خیره‌کننده نوازندگی جبران می‌شود؛ این آهنگ اوج مهارت «انگشت‌نوازی» باکینگهام را به نمایش می‌گذارد و به شکلی خالص به ریشه‌های بلوز گروه وفادار است؛ کیفیتی که در دیگر آهنگ‌های آلبوم Rumours کمتر پیدا می‌شود.

۸. Ophelia

گروه دِ بَند، یک گروه فولک راک تمام‌عیار است؛ بهترین گزینه برای هر کسی که می‌خواهد وارد این ژانر شود. به همین دلیل، «Ophelia» قطعه‌ای ایده‌آل برای معرفی این گروه به هر طرفدار راک است. ریتم جذاب «Ophelia» این آهنگ را به یک «مخدر دروازه‌ای» همه‌پسند تبدیل کرده که شنونده را برای ورود به آثار تاریک‌تر و عمیق‌تر «دِ بَند» (و در واقع، کل این ژانر) آماده می‌کند.

اشعار آهنگ به مضامین همیشگی «د بند»، یعنی نوستالژی و حسرت، وفادار است؛ عالی برای هر کسی که به «آنچه می‌توانست باشد» فکر می‌کند. «Ophelia» قصیده‌ای برای یک زن ناشناس و اثیری با نامی شکسپیری است که فاصله‌ای درست را بین ترانه‌سرا و شنونده حفظ می‌کند. این آهنگ همچنین از آن قطعات نادری است که در هر حال‌وهوایی – شاد یا غمگین، غرق در گذشته یا مشتاق آینده – می‌توان به آن گوش داد.

۷. I Want You (She’s So Heavy)

فهمی که از شهرت بیتلز وجود دارد اغلب ناقص است؛ خیلی‌ها آن‌ها را با آهنگ‌هایی مثل «Lucy in the Sky with Diamonds» به سایکدلیک محدود می‌کنند، یا با آثار اولیه‌شان مانند «I Want to Hold Your Hand»، تصویری بیش از حد «ملایم» از آن‌ها ارائه می‌دهند. اما کارنامه مفصل بیتلز، شامل تجربه‌گرایی با ژانرهای محبوب دهه ۶۰ و ۷۰، مانند ریتم اند بلوز (R&B) نیز بود. جالب این جا است که هیچ‌کجا این تجربه‌گرایی آشکارتر از «I Want You (She’s So Heavy)» نیست.

در پرداختن به ریشه‌های بلوز، تنها «Come Together» می‌تواند با این آهنگ رقابت کند؛ اما «I Want You» باید بسیار مشهورتر از رقیبش می‌بود. این آهنگ که طولانی‌ترین قطعه آلبوم Abbey Road است، با سولوهای کش‌دار گیتار و صداهای محیطی که امواج اقیانوس را تداعی می‌کنند، به یکی پایگاه خبری از به‌یادماندنی‌ترین و اصیل‌ترین آثار بیتلز تبدیل شده است. این آهنگ ادای احترامی بی‌نقص به موسیقی بلوز است که حتی شنوندگان کم‌تجربه‌تر را هم جذب می‌کند.

۶. Been Down So Long

پتی اسمیت در کتاب خاطرات معروفش، «فقط بچه‌ها»، نوشت که دیدن دِ دورز روی صحنه به او اعتماد به نفس داد تا خواننده شود، زیرا «با تماشای جیم موریسون، احساس کردم که من هم می‌توانم آن کار را انجام دهم.» با این حال، سخت است تصور کنیم کسی بعد از شنیدن اجرای موریسون در آهنگی مانند «Been Down So Long» چنین فکری کند. اجرای او تکرارنشدنی و فراموش‌نشدنی است؛ تجسم همان «چیزِ» توصیف‌ناپذیری که این خواننده فقید و گروهش را اینچنین محبوب کرده است.

موریسون اشعار پر از سرخوردگی این آهنگ را با آن صدای خش‌دار همیشگی‌اش اجرا می‌کند؛ آنقدر شدید و بی‌امان که سخت است با خودتان بگویید: «من هم می‌توانم این کار را انجام دهم.» این آهنگ، درست مانند «Since I’ve Been Loving You» (۱۹۷۰) از لد زپلین، حس استیصال را نه فقط با شعر، بلکه با تک‌تک نت‌ها و آن اجرای آوازی خام و بی‌پرده، بی‌نقص به نمایش می‌گذارد. این قطعه شایسته است که هم‌رده آهنگ‌های مشهورتر دورز مانند «Break on Through» (۱۹۶۷) قرار بگیرد.

۵. Lodi

خیلی از آهنگ‌های راک کلاسیک درباره آزادی و رهایی‌اند، اما «Lodi» روایتی است برای هر کسی که احساس می‌کند گیر افتاده و خسته است. این آهنگ که به شهر لودی در کالیفرنیا اشاره دارد، احساس ملال، یکنواختی و در نهایت، غرق شدن در افسردگی را کاوش می‌کند.